1975 yılında Ankara'da doğdu.
1991- 1993 yılları arasında ilk eğitimini Gazi Üniversitesi Resim Bölümü’nden Prof. Emel Yılmaz’dan aldı.
1993-1996 Bilkent Üniversitesi Tasarım ve Mimarlık Fakültesi İç Mimarlık Bölümü'nde okudu.
1996-2000 Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi /Sinema-TV Bölümü
Sanatçı çalışmalarına Oslo / Norveç'te ve İstanbul'da devam etmektedir. 

Aslı Vural’ın sanat pratiği, zaman içinde köklü bir dönüşüm geçirmiş bir yolculuğun izlerini taşır.

Oslo öncesi dönemde Vural, akrilik boya ile çalışıyor ve daha geometrik, statik kompozisyonlar kuruyordu. Bu işlerinde odak noktası metropollerdi: büyük şehir yaşamı ve bu yaşamın içinde bireyin konumu, yeri ve var oluş biçimiyle ilgileniyordu. Kullandığı malzeme daha plastik, yüzeyleri daha düzenli ve yapılandırılmıştı; şehrin keskin hatları, akrilik boyanın hızlı kuruyan, kontrollü doğasında karşılığını buluyordu.

Oslo’ya taşınması, pratiğinde köklü bir kırılma noktası oldu. Bu coğrafi ve kültürel geçiş, yalnızca yaşadığı yeri değil, çalışma biçimini, malzeme seçimini ve görme biçimini de değiştirdi. Geometrik düzenin yerini, zamanla şekillenen, katmanlı ve organik bir dil aldı; akrilik yerini yağlıboyaya bıraktı.

Bugün Vural’ın çalışmaları öncelikli olarak yağlı boya ile şekillenir; soyutlama, renk ve katmanlı yüzeyler üzerine kuruludur. Pratiği, ani ifadeden çok uzun süreli gözlem, tekrar ve deneyimin zaman içinde birikmesiyle ilerler. Anlatı ya da figüratif temsil yerine; belleği, çatışmayı ve yaşanmış deneyimi renk, doku ve katmanlı yüzeyler aracılığıyla dile getirir.

İstanbul ile Oslo arasında yaşamış ve çalışmış olması, işlerini yoğunluk ve sükûnet, hareket ve durgunluk, bolluk ve ölçülülük gibi karşıtlıklarla besler. Bu karşıtlıklara doğrudan politik veya toplumsal anlatılar üzerinden değil, içsel ve algısal bir bakış açısıyla yaklaşır; yaşanan ortamların duygusal durumları nasıl etkilediği ve bu durumların renk, doku ve ritme nasıl dönüştürülebileceği ilgisini çeker.

Renk, sanatsal dilinin temelini oluşturur. Işığın ve rengin baskın unsurlar olduğu Akdeniz ikliminde büyümüş olması, kromatik ilişkilere karşı güçlü bir hassasiyet geliştirmesini sağlamıştır. İşlerinde renk, dekoratif değil yapısal bir işlev üstlenir; zamanı, ruh halini ve hareketi taşır.

Yağlı boyayla çalışmasının nedeni, bu malzemenin yavaş ve zamansal niteliğidir. Katmanlama, kuruma süreci ve yüzeye yeniden dönebilme imkânı, resimlerini aşamalı olarak inşa etmesine olanak tanır. Her iş, birikmiş kararların, revizyonların ve duraksamaların bir kaydına dönüşür. İmpasto teknikleri ve spatula kullanımıyla, hiçbir anın tek başına hâkim olmadığı, birden çok anın bir arada var olduğu yoğun yüzeyler kurar.

Kompozisyonlarını daha büyük bir bütünün parçaları olarak kurar. Her tuval, ritim, tekrar ve çeşitleme yoluyla birbiriyle ilişkilenen, süregelen bir yapıtlar bütününün içinde bir parça işlevi görür; anlam tek bir imgede değil, birden çok yüzey boyunca birikerek oluşur.

Atölye, bu süreçte belirleyici bir rol oynar; sürekli gözlem ve karşıt ritimler arasında yavaşça müzakere edilen bir alan olarak işlev görür. Uzun soluklu, atölye temelli bir pratik aracılığıyla; renk, katman ve dokunun tutarlı bir sistem oluşturduğu, her resmin açık kalmaya devam ederken daha büyük, gelişmekte olan bir bütüne katkıda bulunduğu bir yapıtlar bütünü geliştirmeyi sürdürür.